صدای نفسهای شمرده، خیالم را راحتکرد که خوابش عمیق شدهاست. کسی میدید، اینطور گوشهی هال خوابش برده، میگفت خواب چه وقته؟ دم غروب که خواب بده. این را بارها از خودش شنیدهبودم. اما برای من که میدانستم از صبح چقدر کار کرده و خستهشده، شادی به همراه داشت. دلم میخواست ادامه مطلب
نیمهشب است و ساعت دیواری، روی ساعت شش و چهل و پنج دقیقه توقف کردهاست. و من میاندیشم؛ به لحظهای که زمان برای من تمام میشود. باید تنها برای او و در راه او ، دل متأثر گردد. خدا از همهکس، بر همهکس مهربانتر و داناتر است. و من فقط ادامه مطلب
باید ثمر دهم. با این همه اسراف، چگونه؟ باید شاخههای اضافی را هرس کنم. این همه شاخ و برگِ بیسود، تمام توانم را میگیرد. ابتدایش زیبا مینماید؛ لیک ریشهها ضعیف میشود. شاخهها میخشکد. برگها زرد میشود و میریزد. تنهی کهنه و خشکیده… فقط سوختی است برای در راه ماندگان. یا ادامه مطلب
کتاب کشکول شیخ بهایی را باز می کنم. این عبارات، در مورد دنیا، از جلوی چشمانم رد می شود: «دل خویش را به یأس از تو قانع ساختم و از تو بازگشتم؛ چه یأس نیکوترین داروی طمع است. تو نیک بدان و من نیک دانم که از این پس دیگر ادامه مطلب