دل نوشـتـه

پناه برده کنج اتـاق، از لای در، به دنبالِ نورِ خورشید، نگاهم را از هال رد می‌کنم و از پنجره می‌اندازم توی حیــاط، به لبه‌ی بام آویزانش می‌کنم. آفتاب، لبه‌ی خاکستری پشتِ‌بام را سفید  کرده‌است.  حیـــاط خانه‌ی بچگی؛ آفتابِ از ظهرْ گذشته اش، لبه‌ی بام… بهار بود که خانمِ گربه ادامه مطلب

خانه‌ای که در آن کودکی‌ام به نوجوانی بدل شد. می‌گویند: «الانه که خراب بشه.» زنی عرب، گوشه‌ی راهروِ منتهی به اتاق‌ها ایستاده‌است و گریه می‌کند. می‌دوم توی اتاق کودکی‌ام. بچه را به بغل می‌گیرم. از کنار زن عبور می‌کنم و بچه را به بیرون می‌برم. برمی‌گردم. بازهم گریه می‌کند. دستش ادامه مطلب