مرآت

منتشر شده توسط مصطفوی در

چشم و گوش از پلشتی ها می بندم. زبان به کام می کشم.
غبـارِ مرآتِ دل پاک می کنم.

آیینه ی دل رو به سـوی او…

دست حایل، دزدانه می نگرم بازتابِ نورِ آسمان ها و زمین را!

نیستی در برابر هستی مطلق…

نقصـانِ من…

تجلّیِ کـمال او است.

إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَىٰ

أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَىٰ

دسته‌ها: دل نوشـتـه
برچسب‌ها:

0 دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

جای‌بان آواتار

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته‌های مرتبط

نفحات

دو سرِ حی‍ـاط بزرگِ خانه‌ی کوچکِ اجاره‌ای‌مان، دو باغچه بساط پهن کرده‌اند. علف‌هرزها به دور از دو چش‍ـم پنجره، توی باغچه‌ی آن سوی حیـاط جولان می‌دهند. گروهی دور تنِ نحیف گل‌های رز می‌پیچند. گروهی نهال ادامه مطلب

بی گناه

پناه برده کنج اتـاق، از لای در، به دنبالِ نورِ خورشید، نگاهم را از هال رد می‌کنم و از پنجره می‌اندازم توی حیــاط، به لبه‌ی بام آویزانش می‌کنم. آفتاب، لبه‌ی خاکستری پشتِ‌بام را سفید  کرده‌است. ادامه مطلب

خانه پدری

خانه‌ای که در آن کودکی‌ام به نوجوانی بدل شد. می‌گویند: «الانه که خراب بشه.» زنی عرب، گوشه‌ی راهروِ منتهی به اتاق‌ها ایستاده‌است و گریه می‌کند. می‌دوم توی اتاق کودکی‌ام. بچه را به بغل می‌گیرم. از ادامه مطلب