برای زندگی از دنیا می گفتم. جواب سوالش بود. سَر را بلند و نگاه کرد: مثل خونه که اجاره می کنن؟
«آره. مثل خونه ی اجاره ای. خیلی زود مهلتش سر میاد. باید خالی کنی و بری. بری یه خونه ی بهتر، بزرگتر و خوشگل تر.»
سوالِ توی نگاهش را دیگر ندیدم. دست های کوچکش را توی هوا تکان داد: هاان!حالا فهمیدم