هیچ
در کودکی و نوجوانی، هر حسی اغراق شده است
و
همهچیز زیـبا؛
چون درِ بسیاری ادراکات به رویت بسته است.
خانه پدری
خانهای که در آن کودکیام به نوجوانی بدل شد. میگویند: «الانه که خراب بشه.» زنی عرب، گوشهی راهروِ منتهی به اتاقها ایستادهاست و گریه میکند. میدوم توی اتاق کودکیام. بچه را به بغل میگیرم. از ادامه مطلب