نهج البلاغه،

دل نوشـتـه

پس تو کجا بودی؟

«وَ اَللَّهِ إِنِّی أُحِبُّکَ!» «مَا أَنْتِ کَمَا قُلْتِ.» چگونه اثبـات کنم محبّتم را؟ چگونه بیان کنم ناتوانی ام را؟ اگر بر بینی ام ضربت بزنی…اگر تمام دنیا را بر سرم بریزی… تــمام دلواپسی ام بود… امامِ من، آن شبِ گور که از همه بریدم… او از شما گفت، از این که گفته اید نومیدی اگر […]

, , , , ,

پس تو کجا بودی؟ خواندن نوشته »

دل نوشـتـه

نقابِ دنیـا!

گفتم. از همه چیز، از همه جا، از تمام احساسم، از تمام افکارم، از زوایایِ پیدا و پنهان قلبم. محبوس شدم در دنیایِ سکوتی که دیوارهایش از جنس نگاه بود. اشک را نهیب زدم… اکنون وقتش نیست! باز هم نگـاه بود و نگـاه. نقابِـ لبخند و روی چرخاندن به لیوان آب. «حالا که دنیامون اونی […]

, , , , ,

نقابِ دنیـا! خواندن نوشته »

ادراکـات, منتخـب, نویسندگی

کفر درونی

گفتند خیلی ها بودند که کافر شدند. فلسفه تو را به الحاد می کشاند.  طاقت نیاوردم. کلاس های فلسفه برایم قطعه ای از بهشت بود. گاه مطلبی جدید سرچشمه ای می شد در چشمه ی چشمانم. همان جا، پای صحبت استاد سرریز می کرد و روی دامنه ی گونه هایم می ریخت.  به مرور چشمانِ […]

, , , , ,

کفر درونی خواندن نوشته »

پیمایش به بالا