مرآت

چشم و گوش از پلشتی ها می بندم. زبان به کام می کشم.
غبـارِ مرآتِ دل پاک می کنم.

آیینه ی دل رو به سـوی او…

دست حایل، دزدانه می نگرم بازتابِ نورِ آسمان ها و زمین را!

نیستی در برابر هستی مطلق…

نقصـانِ من…

تجلّیِ کـمال او است.

إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَىٰ

أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَىٰ