بعضی اسم‌ها همان اولِ کار جذبت می کند. اینقدر خوش‌طنین است که ناخودآگاه دوستش داری.
بیشتر وقت‌ها وقتی کسی را صدا می زنم با توجه به معنیِ اسمش صدایش می‌زنم و این حلاوت آن اسم را برایم بیشتر می‌کند.
می‌پرسد:«عمه اسم من چه معنی میده؟»
«زندگی»
لبخندی بر گوشه ی لبش می‌نشیند.
و او زندگی است؛ پر از شور و هیاهو.
از وقتی که فهمیدم حضرت آمنه به اسم «احمد» علاقه داشته‌است و جگرگوشه اش را احمد صدا می‌کرد؛ این اسم برایم جذابیت صد چندانی پیدا کرد.
احمد، محمدی است ستایش شده‌تر!
مادر است دیگر، همه ی چیزهای خوب را در اعلاترین حد برای فرزندش می خواهد، حتی ستایش شدن را.
رسول خدا صلی الله علیه وآله:«اَسمای خودتان را نیکو گردانید؛ چرا که روز قیامت با آن اسما خوانده خواهید شد. در روز قیامت خواهند گفت: قیام کن ای فلانی فرزند فلان و به سوی نور خویش حرکت کن و بپا خیز ای فلان فرزند فلان برای تو نوری نیست.»؛ الکافی، ج ۶، باب الأسماء و الکنى،ص19
به امام صادق علیه السلام گفته شد: «جانم به فدای شما باد، ما به نام‌های شما و پدرانتان نامگذاری می‌کنیم. آیا این نامگذاری برای ما نفعی هم خواهد داشت؟» امام در جواب فرمودند: «آری به خدا سوگند، آیا دین چیزی بجز حب و دوست داشتن [ما اهل بیت] است؟ خداوند فرموده است: اگر شما خدا را دوست دارید، از من (پیامبر) تبعیت کنید تا خدا هم شما را دوست داشته باشد و گناهان شما را ببخشد.»؛ بحارالأنوار، ج ۱۰۱، ص ۱۳۰