ماییم طرید و شَرید؛ لیک بی خبر از حــال خویش!
دار غَرور ما را فریفته است؛
وگرنه یتیم آل محمد، از این مِحنت، قامتش گوی شده بود، نه اینکه سرگرم مَرَح و مَستی و مُستی.
طریدِ بی شاخ و برگ، بایست قامتش به گرانیِ بار اَمـانت، محـراب شود؛ از برای وصل به آسمان و پذیرفته شدن!