حضرت آدم علیه السلام،

ادراکـات, نویسندگی

خراب آباد

هبوط کرد. به خراب‌آبادی که گرسنگی داشت. تشنگی داشت. گرما زدگی داشت. غم داشت. برای صعود، هبوط لازم بود. با القای کلمات، او آسـْمانی شده بود. باید هبوط می‌کرد. باید از آن بهشت دل می‌کند. باید سختی می‌کشید تا می‌رسید به جنت بل رِضْوان من اللَّه. نه آن بهشت لایق او بود، نه این دنیا… […]

, , , , , ,

خراب آباد خواندن نوشته »

ادراکـات, نویسندگی

وَیَسْفِکُ الدِّمَاءَ

دوری از بهشت! دوری از حــوا! آدم علیه‌السلام در بیابانی خشک و بدون گیاه، از غمِ این فِراق، فغان سرداد. مَلَک مأمور، برایش خواند: «…إِنِّی جَاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَهً…»؛ پرسید: «حـال باز می‌خواهی در آسمان‌ها باشی؟» دلش آرام گرفت؛ به بودنِ در دار تزاحمِ قوه‌ی غضب و شهوت که ثمره‌اش ریخته‌شدن خون‌ها است تا «کَالْأَنْعَامِ […]

, , , , , ,

وَیَسْفِکُ الدِّمَاءَ خواندن نوشته »

پیمایش به بالا