دل نوشـتـه, نویسندگی

زلفِ سیاهت!

جَعلَ الظُّلمَاتِ والنُّورَ ۖ سواد زلف سیاه تو جاعل الظلمات بیاض روی چو ماه تو فالق الاصباح نورِ قرصِ قمرت، فلقِ سیاهی گیسوانت شد. اما من در خواب نوشین بامدادانم. من به گوشِ جانم یک طنین «أنا المهدی» بدهکارم! ثُمَّ الَّذِینَ کَفرُوا بِرَبِّهِمْ یَعدِلُونَ

, , ,

زلفِ سیاهت! خواندن نوشته »

دل نوشـتـه, نویسندگی

کودکی غمگین!

سه ساعتی است که شب از نیمه گذشته است. ناله می کند. با فاصله های یکسان. تُن صدای یکنواخت. سرِ ساعت. مثل دیشب، مثل پریشب، مثل هر شب… در را باز می کنم. تکیه می دهم به چهارچوب. باد پرده را به صورتم می کشد. گوش می دهم. قیافه اش توی خیالم صورت می گیرد. […]

, ,

کودکی غمگین! خواندن نوشته »

دل نوشـتـه, نویسندگی

هزار تکه

آن شب دنبال خدا می گشت. دل نازکَش را شکسته بودند. لبِ تاقچه نشست. پرده را کنار زد.  به آسمان خیره شد: امشب آسِمون قرمزه. می خوام ببینم میشه خدا رو دید. أنا عند المنکسره قلوبهم.  شاید آن شب، دل هزار تکه ی آن جوان حرَمش شد. و جوان قطره های خونِ دلش را در […]

هزار تکه خواندن نوشته »

دل نوشـتـه, نویسندگی

عاشقانه های سفیدِسفید!

به او عادت کرده بودم. هر روز می آمد و می نشست سر دیوار. درست روبروی پنجره. یا بهتر بگویم درست روبروی  بالکن خانه ی همسایه. یعنی صبح که پیدایش می شد توی باغچه غذا و آبش را می خورد و می نشست سر دیوار. گاهی وقت ها هم پرواز می کرد و می رفت […]

عاشقانه های سفیدِسفید! خواندن نوشته »

دل نوشـتـه, نویسندگی

مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً

اثبات تو با برهان نظم! اوج بی نظمی در نظام دنیا! نظم دهنده را بفرست!

مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً خواندن نوشته »

دل نوشـتـه

سفیدِسفید

چند روزی است که مهمان حیاط خانه مان شده است. سفیدِسفید با یک حلقه دور پایش. معلوم است صاحبی دارد. وقتی راه می رود بال هایش را نمیه باز رها می کند. نوک بال هایش روی زمین کشیده می شود. می پرد توی باغچه. غذا می خورد و آب. نمی دانم کبوتر کیست. صبح می […]

سفیدِسفید خواندن نوشته »

دل نوشـتـه, نویسندگی

عراق، نجف

یا عالی بحّق علی… کیفی به همراه ندارم و نمی‌دانم چرا مانتوها نباید جیب داشته‌باشد. شماره‌ی کفش را، قرص، توی مشت نگه می‌دارم. توی صف بازرسی می‌ایستم. به میانه‌ی صف که می‌رسم زنی عرب زبان، از راه نرسیده، در ته خط، شروع می‌کند به گرفتن صلوات. از نبی خاتم شروع می‌کند: «صلّوا علی محمدٍ خاتم […]

, ,

عراق، نجف خواندن نوشته »

ادراکـات

دورترین نقطه!

امام حسین علیه السلام در گودال قتلگاه نجوا کرد: ربِّ، ربِّ… او در آن گودال، در محضر خدا بود. در آغوشش… او ثار الله است؛ نیازی به منادی قرار دادن نبوده است. بُعدی نبود که ندا دهد یا رب! او فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلیکٍ مُقْتَدِرٍ قرار گرفت. و   شمر روی سینه ی ثارالله، […]

دورترین نقطه! خواندن نوشته »

پیمایش به بالا